Sale 10%

ความโดดเดี่ยวของจำนวนเฉพาะ

297.00 ฿

La solitudine dei numeri primi
Paolo Giordano เขียน
ธิดารัตน์ เจริญชัยชนะ แปล จากฉบับภาษาอังกฤษ

มีสินค้า

หมวดหมู่: ป้ายกำกับ:

รายละเอียดเพิ่มเติม

นันธวรรณ์ ชาญประเสริฐ ตรวจแก้ เทียบกับต้นฉบับอิตาลี
สิริกัญญา กาญจนประกร ตรวจทาน
คีรีบูน วงษ์ชื่น พิสูจน์อักษร
วิลาวัณย์ โพธิ์ปี รูปเล่ม
ณขวัญ ศรีอรุโณทัย ออกแบบปก
ISBN 978-616-94030-0-5
พิมพ์ครั้งที่ 1 : กรกฎาคม 2565
ปกอ่อน 288 หน้า


เรื่องย่อ

อลิเช ไม่ชอบเรียนสกี แต่โดนพ่อบังคับให้เรียนตั้งแต่อายุ 4 ขวบ กระทั่งเช้าตรู่วันหนึ่ง ที่อุณหภูมิลบสิบองศาและหมอกลงจัด อลิเชประสบอุบัติเหตุ ทำให้ขาเธอข้างหนึ่งพิการไปตลอดชีวิต

มัตเตีย เป็นเด็กเรียนเก่ง แต่มีคู่แฝดที่บกพร่องทางสติปัญญา เขาอายเพื่อน แม้จะรักน้องสาวและคอยปกป้องเธออยู่เสมอก็ตาม เมื่อทั้งคู่ได้รับเชิญไปงานวันเกิดเพื่อน มัตเตียจึงตัดสินใจทิ้งน้อง ไว้ในสวนสาธารณะคนเดียว โดยคิดจะไปรับกลับบ้านเมื่องานเลี้ยงเลิก แต่เขาจะไม่ได้พบเธออีกเลยตลอดชีวิต

อลิเช กับ มัตเตีย สองชีวิตที่อยู่กับบาดแผลแห่งวัยเยาว์ตลอดช่วงวัยรุ่นกระทั่งถึงวัยผู้ใหญ่ เป็นบาดแผลที่ทำให้เธอรู้สึกเหมือนถูกโลกปฏิเสธ และทำให้เขาปฏิเสธโลก แม้เส้นทางชีวิตของทั้งคู่จะบังเอิญโคจรมาพบกัน แต่มัตเตียคิดว่า เขากับอลิเชเป็นดั่งจำนวนเฉพาะคู่แฝด ซึ่งโดดเดี่ยวและเคว้งคว้าง ถึงจะอยู่ใกล้กัน แต่ก็ไม่มากพอที่จะสัมผัสกันได้อย่างแท้จริง

Paolo Giordano (เปาโล จอร์ดาโน) เกิดปี 1982 ที่เมืองตูริน ประเทศอิตาลี จบการศึกษาระดับปริญญาเอก สาขาฟิสิกส์ทฤษฎี La solitudine dei numeri primi (ความโดดเดี่ยวของจำนวนเฉพาะ) เป็นนวนิยายเรื่องแรกของเขา ตีพิมพ์ปี 2008 ขณะที่เขาอายุเพียง 26 ปี หนังสือได้รับรางวัลสเตรก้า (Premio Strega) ประจำปี 2008 และรางวัลคัมปิแอลโล (Premio Campiello) ในปีเดียวกัน สองรางวัลนี้เป็นรางวัลทางวรรณกรรมที่มีชื่อเสียงที่สุดของอิตาลี


ลองอ่าน


Reviews

ความละเอียดลออในการบรรยายอากัปกิริยาของตัวละคร การใช้ความเปรียบสวยงามในการอุปมาอุปไมย เป็นสิ่งที่ปรากฎตลอดทั้งเล่ม จอร์ดาโนอธิบายความรู้สึกนึกคิดของตัวละครทุกตัวที่แสงไฟของนวนิยายส่องถึง เขาไม่ปล่อยให้ใครเป็นเพียงพร็อพประกอบฉาก แต่กลวิธีการเขียนที่แยบคายทำให้ตัวละครทุกตัวล้วนแบกเรื่องราวหนักอึ้งของตนแม้ผู้เขียนจะเล่าเรื่องของเธอเพียงไม่กี่บรรทัด แต่ผู้อ่านรับรู้ถึงน้ำหนักและเส้นนำสายตาไปยังภูมิหลังของชีวิต… อ่านต่อ
วีรพงษ์ สุนทรฉัตราวัฒน์


เคยอ่าน “ความโดดเดี่ยวของจำนวนเฉพาะ” ในการพิมพ์ครั้งแรกเมื่อหลายปีมาแล้ว น่าจะช่วงปีท้ายๆ ของการเรียนมหาวิทยาลัย (หรือวัยทำงานตอนต้น?) จำอะไรไม่ค่อยได้มากนัก นอกจากความรู้สึกค่อนไปทางไม่ค่อยชอบ น่าจะเพราะรำคาญตัวละครในนั้น

ตัวเราในวัยนั้น ความรู้สึกในวัยนั้น มีการประเมินค่าแบบหนึ่ง และในวัยที่ใกล้เคียงกับตัวละครอย่างยิ่ง คงอดไม่ได้ที่จะนึกเทียบเคียงกับผู้คนที่พอรู้จัก พอนึกอย่างนี้ก็ไม่แปลกที่ความรู้สึกแบบปฏิปักษ์จะเกิดขึ้นกับหนังสือเล่มนี้ เพราะเรื่องราวของมันโฟกัสไปยังบุคคลที่ปิดกั้นตนเองจากโลก ปิดกั้นตัวเองจากสังคมทั้งหมด และทำร้ายตนเองทั้งทางกายภาพและจิตใจ จนกลายเป็นเรื่องธรรมดาที่จะทำร้ายใครๆ อีกหลายคน

มาอ่านอีกทีในวันนี้ ในฉบับพิมพ์ครั้งใหม่ (และชำระการแปลใหม่) ก็เหมือนจะได้เห็นและได้สัมผัสหนังสือเล่มเดิมแต่เหมือนต่างออกไป

ส่วนที่คิดว่าเข้มข้นคลั่กทางอารมณ์อย่างที่สุดของนิยายเล่มนี้ คือสองสามบทแรก ที่เล่าถึงบางเหตุการณ์ของสองตัวละคร ที่หล่อหลอมให้ทั้งเขาและเธอปิดกั้นตนเองจากโลกทั้งใบ

มันเป็นการเล่าสั้นๆ ที่มีรายละเอียดแต่น้อย แต่ช่างหมดจดจนไม่อาจตัดอะไรทิ้งไปได้เลยแม้แต่วลีเดียว มันเป็นการวางเงื่อนไขของชีวิต ที่จะแสดงด้วยการถอดสมการในบทต่อๆ ไปในหนังสือจนจบเล่ม

มันพูดถึงชีวิตคนสองคน ที่ความพังทลายในวัยเยาว์ส่งผลสืบเนื่องยาวนาน คนขี้รำคาญอาจจะพูดว่า นานเกินไป และแม้กระทั่งคนพังๆ สองคนที่น่าจะเข้าใจกันและกันได้มากที่สุด และมีแรงดึงดูดมหาศาลต่อกันด้วยสัญชาตญาณของการรวมกลุ่มเพื่อมีชีวิตรอด ก็กลับเลือกที่จะปิดกั้นตัวเองในวินาทีท้ายที่สุด เพราะเลือกแล้วว่านี่คือหนทางที่ดีกว่า (ดีกว่าจากอะไรเล่า ในฐานะผู้อ่าน ซึ่งเป็นดั่งพระเจ้าที่มีอานุภาพเพียงสายตาของผู้สังเกตการณ์ แต่ไม่อาจดลบันดาลการกระทำใดๆ ได้ ยังสงสัยเลยว่านี่ดีกว่าจริงๆ ไหมนะ)

ปัจจุบันนี้คนชอบพูดกันเรื่องปมทางวัยเด็ก, trauma ต่างๆ, ปัญหาของวัย preeteen, empathy, การ come out และการทำร้ายตัวเอง

หนังสือเล่มนี้พูดถึงสิ่งเหล่านี้อย่างชัดเจน โดยไม่มีคำเหล่านี้ให้เรียก ในวันที่ยังไม่มีศัพท์แสงเหล่านี้ในสังคมไทยเลยด้วยซ้ำ และผู้อ่านเช่นข้าพเจ้าในวันนั้น ก็เข้าใจมันได้เพียงน้อยนิด

สิบกว่าปีผ่านไป

การกลับมาอ่านหนังสือเล่มในวันนี้จึงเหมือนการทำความเข้าใจใหม่อีกครั้งถึงความโดดเดี่ยวอันมิอาจหลีกเลี่ยงได้ของสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่ามนุษย์ — ผู้ประกอบสร้างชีวิตจิตใจในสังคมสมัยใหม่ อันมีเงาจางๆ ของความสูญเสียอยู่ทั่วไปในร่องหลืบต่างๆ

มันไม่ใช่แค่คนเหงาสองคนมาเจอกัน แต่มันคือหนังสือที่บรรยายอย่างละเอียดเพื่อให้สัตว์สังคมสะกดคำว่า ‘โดดเดี่ยว’ ได้อย่างมี empathy

(แด่ จำนวนเฉพาะคู่แฝดทั้งสอง 2760889966649 2760889966651 ผู้มิอาจสัมผัสกันได้ไม่ว่าตะพยายามแค่ไหนก็ตาม)

ณขวัญ ศรีอรุโณทัย on Goodreads

เราใช้คุกกี้เพื่อพัฒนาประสิทธิภาพ และประสบการณ์ที่ดีในการใช้เว็บไซต์ของคุณ คุณสามารถศึกษารายละเอียดได้ที่ นโยบายความเป็นส่วนตัว และสามารถจัดการความเป็นส่วนตัวเองได้ของคุณได้เองโดยคลิกที่ ตั้งค่า

ตั้งค่าความเป็นส่วนตัว

คุณสามารถเลือกการตั้งค่าคุกกี้โดยเปิด/ปิด คุกกี้ในแต่ละประเภทได้ตามความต้องการ ยกเว้น คุกกี้ที่จำเป็น

ยอมรับทั้งหมด
จัดการความเป็นส่วนตัว
  • เปิดใช้งานตลอด

บันทึกการตั้งค่า